Zulu kökenli bir efsaneye göre, Abatwa halkı dünyanın en küçük insanlarından oluşur. Abatwa’lar öyle küçüktür ki çimlerin altına saklanabilir veya karıncalara binebilirler.

Efsanenin bir çeşitlemesine göre göçebe olan ve sürekli av peşinde koşan Abatwa’lar, diğer bir versiyona göre karınca yuvasına benzer yeraltı şehirleri inşa ederek oralarda yaşarlar; bu şehirler karınca yuvalarından çok daha derinlere iner ve son derece karmaşık mimari yapıları vardır. Doğal bitki boyalarıyla yapılmış duvar resimlerinin ve tohumlarla bezenmiş mozaiklerin süslediği bu yeraltı şehirleri aynı zamanda Abatwa’ların avlanma operasyonları için üs teşkil eder.

Topluca avlanan Abatwa’lar avlarını öldürmek için zehirli oklar kullanırlar. Kendilerinden yüzlerce kat ağır hayvanları avlayıp yuvalarına taşıyacak kadar güçlü oldukları ve yuvaya götürülen hayvanın yine topluca saniyeler içinde tüketildiği rivayet olunur.

Normal boydaki insanlarla etkileşimleri sınırlıdır; kendi istekleriyle ancak dört yaşın altındaki çocuklara, büyücülere ve hamile kadınlara görünürler. Bunun dışında kalan durumlarda bir insanla karşılaşmak zorunda kaldıklarında genellikle çekingen ve mesafeli davranırlar; ancak yine de bu tavırlarına ve küçük boyutlarına aldanıp onları hafife almamak gerekir. Abatwa’lar boyutları konusunda alıngan olabilirler ve bu konuyu gündeme getirmek aşırı tepkiler vermelerine neden olabilir. Efsaneye göre karşılaştıkları insanlara “Beni nereden gördün?” diye sorarlar. Bu tuzak bir sorudur; “Seni ta şu karşıdaki dağın tepesindeyken görmüştüm” türünden bir cevap verilmesi gerekir. Yanılıp da “şimdi farkettim, farketmesem üstüne basacaktım” benzeri bir cevap verenler Abatwa’ların gazabına ve zehirli oklarına maruz kalabilir. Okların etkisi üzerine rivayet muhteliftir.

Hamile kadınlara müstakbel çocukları hakkında bilgi ve tavsiyeler verdikleri, büyücülerle de insanlarla paylaştıkları doğal dengenin korunması hakkında görüş alışverişinde bulundukları söylenir.

(bu yazıda kullanılan resim www.occultopedia.com adresinden alınmıştır)