(Gezi Rehberi) - Bu yazının birinci bölümünde, Tantunya’ya uçuş maceramız sırasında uçaktaki Tantunîlerle dost olduğumuzu aktarmıştık. Uçakta yakaladığımız sıcak ortam Tımkıt havaalanına indikten sonra da devam etti. Uçaktaki tüm diğer yolcularla birlikte güle oynaya ve birbirimizin kulaklarını çeke çeke gümrük muayene noktasına kadar geldik. Gümrük memuru çantamızı açıp içindeki dizüstü bilgisayarı çıkardığında herkesin yüzündeki gülümseme bir anda dondu. Herkes sanki bomba görmüş gibi telaşla geri çekildi.

Gümrük muayene memuru bilgisayarımızda virüs temizliği yaparken

“Senin bilgisayar virüs var, çok fır fır” dedi gümrük memuru. Bilgisayarı tutuşundan, virüsün kendisine de bulaşabileceğinden endişe ettiği anlaşılıyordu. Tantunîlerin teknofobik insanlar olduklarını daha önce duymuştuk. O yüzden gülümseyerek “merak etmeyin bilgisayarda virüs yok, daha yeni tarandı. Olsa bile size zarar vermez.” diyerek kendisini yatıştırmaya çalıştık. Memur bize doğru eğilerek yavaşça tekrarladı: “se-nin-bil-gi-sa-yar-vi-rüs-var-çok-fır-fır…” Aklımıza gelen tek kurtuluş yöntemi, virüs tarayıcı programı çalıştırıp bilgisayarda virüs olmadığını göstermek oldu. “Bakın şimdi…” diyerek bilgisayarın kapağını açmamızla birlikte memurun, nereden bulduğunu anlamadığımız bir kap dolusu suyu bilgisayarın üstüne boşaltması bir oldu. Suratımızda beliren şaşkınlık ifadesine birkaç saniye baktıktan sonra bir kahkaha patlatan gümrük memuru, eğilip kulağımızı çekerek “Tertemiz yaptım. Senin bilgisayar bum bum!” dedikten sonra, bize havaalanının çıkışına kadar eşlik etti.

Tipik bir Tantun taksisi

Her havaalanında olduğu gibi, Tımkıt’ın da yolcu çıkışında taksiler bekliyor. Fakat Tantunya otomotiv sanayiinin yıllardır ekonomik sınıf otomobiller üretmesi ve otomobil dışalımının yasaklanmış olması nedeniyle, bulabileceğiniz taksilerin hepsi çok küçük ve en fazla bir yolcu alabiliyor. Bu yüzden herbirimiz birer taksiye binip konvoy halinde otelimizin yolunu tutuyoruz. Daha doğrusu, havaalanından otelimize doğru konvoy halinde başladığımız yolculuk kısa süre içinde bireysel maceralara dönüşüyor. Her taksi şoförü otele farklı bir yoldan gitmeyi seçtiği için Tantun’u farklı yönleriyle tanıma fırsatını elde ediyoruz. Otele ilk varan fotoğrafçımız Müeyyide Taşdeler, 15 dakika süren taksi yolculuğu için 15,816 Tantun Lavaşı ödüyor. İkinci olarak varan bendeniz yaklaşık yarım saatlik bir yolculuğu 10 Amerikan Doları artı koltukta unuttuğum cep telefonu bedeliyle tamamlıyorum. Ekibimizin Gastro-antropolog üyesi Hidayet Külbastı için ise polis karakoluna gidip kayıp duyurusu yapmak zorunda kalıyoruz.

Eşyalarımızı otele yerleştirip, karakola kayıp duyurusunu da yaptıktan sonra, yorgunluğumuzu üzerimizden atmak ve açlığımızı bastırmak için yakındaki restoranlardan birine girip yemek yiyoruz. Tantun mutfağı hakkındaki gözlemlerimize daha sonraki bir yazımızda geniş biçimde yer vereceğiz.

Otele dönüşte, oda servis görevlilerinden birini, bahçede dizüstü bilgisayarımız üzerinde çalışırken yakalıyoruz. Bizi görünce işini bırakıp “Oda 209?” diye soruyor. Başımızla onaylayınca bilgisayarı bize uzatıp gülümsüyor: “Virüs yok, tertemiz yaptım. Senin bilgisayar bum bum!”

Oda servisi bilgisayarımızı temizlerken